124. Տրված բառերը տեղադրի՛ր կետերի փոխարեն՝ համապատասխանեցնելով նախադասություններին:

Նախօրոք, շնորհք, մեհյան, ներողություն, խոչընդոտող, նրբանկատ:

Այնքան շատ են խոչընդոտող ու խանգարողները, որ էլ ոչինչ չեմ ուզում անել:

Դե՛, ցո՛ւյց տուր շնորհք, թող տեսնեն, թե ինչեր ես անում:

Նախօրոք ամեն ինչ պատրաստել էր, որ հետո իրար չխառնվեր:

Մանր-մունր հոգսերով է տարվել ու մոռացել մեր պայմանը: (այստեղ թերի է, ավելի ճիշտ կլիներ լրացնել՝ «Նրբանկատ» բառը հաջորդ նախադասության համար է)

Ներողություն խնդրեց ու հանգիստ դուրս եկավ. կարծես ոչինչ չէր եղել:

Հեթանոսական մեհյան տեղում է կառուցվել այս տաճարը:

Շատ նրբանկատ մարդ է. երբեք ընկերներիս մոտ ինձ դիտողություն չի անում:

125. Բաց թողնված տառերը լրացրո՛ւ։

Ջորդանո Բրունոն ամբողջ ութ տարի բանտում մնաց: Սուրբ հայրերը սպասում էին, որ նա կընկճվի: Նա խոստովանում էր, որ ինքը մեղք է գործել եկեղեցու դեմ, բայց պնդում էր, որ իր ուսմունքը ճշմարտար է ու ամբողջական: Մտածելու համար նրան իննսուն օր ժամանակ տվեցին և օրը երկու ամգամ՝ կեսօրին ու կեսգիշերին, աստվածաբաններ էին ուղարկում նրա խուճը: Բայց նա ոչինչ չէր խնդրում: Երբ կարդինալի պալատում, կարում էին դատավճիռը, նա ասաց. «Դուք ավելի մեծ երկյուղով եք հայտնում ինձ դատավճիռը, քան ես լսում եմ»:
126․ Հոմանիշների հինգ զույգ առանձնացրու:
Չար, վտիտ, վճիտ, չոր, բարի, բծավոր, գերազանց, անարի, մեղավոր, նիհար, ականավոր, երկչոտ, ձևավոր, հռչակավոր, գթառատ, ականակիտ, ջերմեռանդ:
Վտիտ – Նիհար
Ականավոր – Հռչակավոր
Գթառատ – Բարի
Ջերմեռանդ – Ականակիտ
Չար – Անարի

127. Տրված առածները շարունակի’ր.
Ամառվա փուշը ձմռանն է հիշվում:
Բարեկամ կորցնելը հեշտ է, գտնելը՝ դժվար:
Դուրսը քահանա, ներսը՝ սատանա:
Գիտունին գերի եղիր, անգետին՝ իշխիր:
Գիտունի հետ քար քաշի, անգետի հետ մի բարի:
Իր աչքի գերանը չի տեսնում, մյուսի փուշը տեսնում է:

128. Պատմությունը  շարունակի՛ր :
Մխրճվում ենք երկնքի մեջ, սլանում ենք դեպի աստղերը: Ճնշումը ներսում աճում է, ականջներս խցանվում են, բայց աչքերս բաց եմ պահում, որ ոչինչ չպատահի աննկատ։ Ուղեկիցս՝ Մարին, լուռ նստել է կողքիս, նրա ճերմակ ձեռնոցները դողում են: Հանկարծ ապակուց դուրս մի կարճ պայծառություն է երևում. կարծես վայրկյաններ շարունակ մենք անցանք լուսավոր գազային ամպի միջով։

Հեռավոր սարքավորումներից մի ձայն է հնչում.
— Մոտենում ենք ուղենիշին։ 12 րոպեից դուրս կգանք մթնոլորտից։

Այդ պահին գլխումս մի միտք է անցնում. սա միայն ուղևորություն չէ։ Սա միակ հնարավորությունն է՝ նոր աշխարհ կառուցելու։ Մնացածն արդեն ետևում է։